Muezza

13.4.17

Ο γάτος που περπάταγε στην άκρη του κόσμου.
Ήταν δικός μου, αφήνω το βιός μου.
Στην άκρη των υδρορροών, σ’ ένα ανέλπιστο παρόν.
Μια απέραντη ταράτσα, μόνο για να χορεύεις σάλσα.
Και στο μικρό μπαλκόνι, γεμάτο πράγματα παλιά.
Νεκρά ποντίκια στη σκάλα, κι ακόμα αγάπη στην καρδιά.
Χωρίς κιρκάδιο ρυθμό, ίσως σου άρεσε εδώ.
Στου κόσμου το κουρνιαχτό(γουργουρητό).
Τις μέρες μου τις κοιμήθηκα, για να ξυπνώ τη νύχτα.
Δίχως να φοβάμαι το σκοτάδι.
Με μάτια ημισέληνους, βλέπω πλέον καλά.
Φοβάμαι ωστόσο το νερό.
Και την παλίρροια που γυρνά, καμιά φορά.
*
Ο γάτος που πάταγε αλαφρά στις σκέψεις μου.
Έκρυβε στην άμμο του τις έξεις μου.
Σ’ ένα περβάζι ανέβηκα, να βλέπω το χαλάζι.
Μα για να φτάσουμ’ ως εδώ, όλοι, έχουμε πέσει.
Ρίχνει ακόμη: κόπιασε, σου φύλαξα τη θέση.
Έχω μια μπόρα στο μυαλό, έχεις στο γέλιο σου ηλιαχτίδες.
Κι αν ήξερες, θα έφτιαχνες, μέρες αλκυονίδες?
Σ’ αυτό τον κόσμο της βροντής(
hiss).
Το ποτήρι μου έριξα, να ζω αφυδατωμένος.
Χωρίς πια μένος.
Αν ακούσεις το κουδούνι μου, δε θα ‘μαι δεμένος.
Φοβάμαι λιγάκι τους άλλους.
Όχι το μοχθηρό, μα τον καλό εαυτό τους.
*
Ο γάτος που σουλάτσαρε στο συνειδητό.
Κάνει μια βόλτα απ’ το Παρίσι ως τη Βηρυτό.
Κάτω απ’ τα κεραμίδια θάβει τις λύπες.
Κι όταν ακούσω νιαούρισμα, θα ξέρω ότι ήρθες.
Μα μέχρι τότε, βάζω το χαλάκι ανάποδα.
Αποφεύγω τους ανθρώπους, μιλάω στα τετράποδα.
Στον κόσμο που λείπει η χαρά(μια σηκωμένη ουρά).
Δυο ψυχές φτωχότερος, ωστόσο πέντε ακόμα.
Κι αν κάτι θα σου ζήταγα, είναι λιγάκι χρώμα.
Αυτό το γκρι απόβραδο που με θερίζει.
Κι όταν χωράω πουθενά, κοιτώ το γάτο που ατενίζει.
Να γελάς μικρή μου, ξόρκισε το δράμα και τη φρίκη.
Πριν απ’ τα τριάντα μου, ζωή μου τρίτη.

777

1.4.17

Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια.
Τι κάνεις?
Κίτρινα φανταχτερά, ποτισμένα με ραδιενέργεια.
Τόση που λιώνουν τα χέρια που τα κρατάν.
Όπως η ζήλια λιώνει τη μάσκα, μικρό μου Φάντασμα της Όπερας.
Ποιος μπορεί να διαφυλάξει την ομορφιά από την τοξικότητα.
Άνθρωποι ξινίζουν, με γκριμάτσες αγνώριστες τ’ αφήνουν όλα να πέσουν κάτω.
Και συ γελάς: παραμορφωμένος και κακός.
Στη βροχή των αντικειμένων, στο μάτι του κυκλώνα.
Νόμιζες πως θα βάσταγες μα.
Δε μπορείς να αγκαλιάσεις ένα κορμί από φωτιές.
Δίχως να γίνεις παρανάλωμα.
Συγγνώμη.
*
Όταν η ζωή σου δίνει κεράσια.
Τι κάνεις?
Με χρώμα κόκκινο του αίματος, στο χρώμα που έχουν οι μάρκες σαββατόβραδο.
Καθώς η ζωή χωρίς τα ρούχα της είναι τυχαιότητα.
Χτυπάς το τζάκποτ μέχρι να σπάσεις τη μύτη του.
Αφού δε φτάνει ένα ποτήρι και μια κραυγή να ξεθυμάνεις.
Χτυπάς με λύσσα έξω από καζίνο, ξυπόλητος, για πιθανότητα.
Μα κάποια πράγματα, δεν αλλάζουν, φτωχέ μου Έρικ, τα λένε γεγονότα.
Άνθρωποι θυμώνουν, με κραυγές που σε ξυπνάνε ακόμα τις νύχτες.
Γιατί, δεν ήρθαν όπως θέλανε.
Και συ μουτζοκλαίς: γκρινιάρης και παράλογος.
Νόμιζες πως θ’ ακροβατούσες στο όνειρο τους, για εκείνους μα.
Αν παγιδευτείς σ’ ένα όνειρο που γκρεμίζεται.
Πέφτεις σ’ ένα απύθμενο σκοτάδι.
Λυπάμαι.
*
Όταν η ζωή σου δίνει κενό.
Μαύρο κι απελπιστικό. 
Ρουφά την όρεξη και καίει το μυαλό.
Παράσιτα στην τηλεόραση, μιλάς και ακούς το ίδιο.
 Φωνή της Καρλότας, φωνή της Κριστίν.
Το φως είναι της ανάκρισης μα η καρέκλα σκηνοθέτη, σ’ ένα σπίτι που έχει σάρκα.
Άδειος πια, ανώφελος, ξέχασες τι ζητούσες.
Το κέικ της ματαιότητας βγαίνει απ’ το φούρνο.
Τι κάνεις?
ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΤΙ.
Ένα σταυρό στην καρδιά των βαμπίρ που αγάπησες.
Γιατί έχεις ακόμα λίγο αίμα.
Ένα βήμα ακόμα, πληγωμένο κι ίσως μ’ ένα λυγμό.
Γιατί ακόμα έχουμε δρόμο.
Ένα χαμόγελο ακόμα, ας πονά σα σπασμένο χέρι.
Γιατί ίσως δεν είναι τόσο άσχημα, γλυκό μου πρόσωπο.
*
Και δε λέω συγγνώμη πια.
Αν και με θρυμματίζει.
Ο αποχωρισμός, απ’ ότι έκανα κομμάτι του εαυτού μου.
Αυτή η δίψα για κατακερματισμό.
Ο ρόλος του φαντάσματος, που δεν είναι πάντα ωραίος.
Όταν η ζωή μου έδωσε εσένα, ήμουν ευτυχής.
Και ίσως θα ήθελα να μείνω.
Σ’ αυτό το δύσκολο ηλιοβασίλεμα.
Σ’ αυτό το μονόλογό σου.
Μα δεν έχω άλλο.
Απ’ αυτό που είχα.
-

CutHM01

20.2.17

Τα δέντρα.
Κάτω στο τσιμέντο, κόβονται.
Τα δέντρα καίγονται.
Τα δέντρα.
Πέφτουν.
*
Κι αν σου τα πω όλα δυο φορές, θε να ξεχάσω κάτι.
Όταν θα σβήσει η φωτιά, θα καίει ακόμα η στάχτη.
Αυτό το απωθημένο μου, το γαμημένο άχτι.
Το κίνητρο μου έδωσε, μια μαχαιριά στην πλάτη.
*
Τα κάστρα.
Κάτω από τη Χάρη του Θεού, πολιορκούνται.
Τα κάστρα γκρεμίζονται.
Τα κάστρα.
Πέφτουν.
*
Με άλλοθι για το κουφάρι στο πατάρι.
Έχω κακά αστεία απόθεμα, γκριμάτσες Ντάνι Κάρει.
Κι αν έσπασε το ξίφος μου, κρατάω το θηκάρι.
Μαύρο παιδί του Θεριστή, τ’ αλεστικά θα πάρει.
*
Οι άνθρωποι.
Κάτω από περιστάσεις, αποχτηνώνονται.
Οι άνθρωποι σπάνε.
Οι άνθρωποι.
Πέφτουν.
*
Πίσω από πόρτες το κατάλαβα, η θραύση θα περάσει.
Κι αυτός ο ματαιόδοξος μπάσταρδος, μια μέρα θα γεράσει.
Κάποιος άντρας είπε: Αν δεν αλλάζουν οι άνθρωποι, εσύ άλλαξε στάση.
Κάποιος άλλος δε μίλησε: Με ώμους προς στο κακό, τράβηξε προς τη Χάση.
*
Τα άστρα.
Κάτω απ’ τα μάτια σου έλαμψαν.
Τα άστρα σβήνουνε.
Τα άστρα.
Πέφτουν.
*
Κι αν μου έμενε μια ευχή από τις τρεις, στο λύχνο.
Θα ήταν ότι αισθάνομαι, όσο μπορώ να δείχνω.
Οι μελλοθάνατοι θα ζήσουνε, στους λέοντες με ρίχνω.
Δε μένει αγάπη μήτε ουρλιαχτό, στα γράμματα το ίχνος.
*
Τα πουλιά.
Κάτω απ’ τα σύννεφα ροκανίζουν τον παράδεισο.
Τα πουλιά, θα κινήσουν για το Νότο.
Τα πουλιά.
Πετούν.
Δεν πέφτουν.
*
Κι αν τίποτα δεν μπόρεσα να πω,  θα πω πως είναι αστείο μα
Ο Κρεμασμένος τραγουδά πριν το ικρίωμα.
Τα λάθη πότισα μελάνη κι αυτά γινήκαν βίωμα.
Σαν φύγαν όλοι για το Νότο, μάθε ν’ ανοίγεις στο κρύο τα
Φτερά.

Hands

5.1.17

Με χέρια όμορφα, σαν όπλα.
Κράτησε το νεογέννητο μέλλον.
Κι ύστερα εκπυρσοκρότησε, μέχρι να πέσουν τ’ αστέρια.
Γιατί λέγανε ψέματα-αυτός είναι ο λόγος.
Ο λόγος που ακόμα ουρλιάζω στο γκρεμό σα να μ’ ακούει.
Ο λόγος που βρίσκω καταφύγιο στο κουρνιαχτό.
Σιχαμένο μούχρωμα, απαίσιες νεφέλες.
Όσο μακριά κι αν στοχεύσεις.
Δε θα φτάσεις το τέρας του φεγγαριού.
Παρά θα μείνεις χωρίς βαρύτητα κι ανάσα.
Στη μέση του πουθενά.

Με χέρια ξύλινα χωρίς φλέβες.
Έπνιξε τις ελπίδες στο ρέμα.
Κι έπειτα πέταξε τις σελίδες του στη φωτιά.
Γιατί είχαν τα κομμάτια του-αυτός είναι ο πόνος.
Ο πόνος να μοιράζεις την ψυχή.
Ώσπου να μείνεις διαφανής στο πρωινό φως, άψυχος.
Άοσμες μέρες αργίας, που το μίσος έχει γεύση.
Όσο κι αν καυτηριάσεις τα ένστικτα.
Όσα θηρία κι αν κάψεις ζωντανά.
Πάντα θα σε κοιτάζουν μάτια άγρυπνα, από εκεί που φως δε φτάνει.
Από το Σκοτάδι.

Με χέρια τιτανικούς.
Αγκάλιασε τα άγνωστα νερά.
Κι εκείνα τον ασπάστηκαν σαν πατέρα, σα χρόνια ναυαγό.
Γιατί στο νησί που γιατρεύει τις ψυχές-ζει ο χρόνος.
Ο χρόνος που ψάχνεις.
Μια κραυγή ματώνει το λαιμό μου και λέει ΤΩΡΑ.
Πεισματάρικα δειλινά, θυμάσαι την όψη του πατρός.
Όσο κι αν κοστίσει.
Όση πνοή έχει μέσα τούτο το σαρκιό.
Μέσα από τις χίμαιρες και τους εφιάλτες, μ’ αυτά τα χέρια.
Θα προχωρώ.

Reaper

7.10.16

Να φοβάσαι το Θεριστή.

Το μίσος μου, βυθός απέραντος.
Μ οδήγησε σ ατραπούς που καίγανε σα ναπάλμ.
Κι έμαθα, ω ναι
Πως να δαγκώνω τα φίδια, πέπτοντας το φαρμάκι.
Να χορεύω τις φωτιές, να μιλάω το σκοτάδι.
Κι είδα ανθρώπους ταριχευμένους από αισθήματα με κόγχες κενές
Έχασα το κλειδί που χα φυλάξει, το μικρό μου νόημα.
Σ ένα κεφάλι που έβρεχε μονίμως, περπατούσα στη βροντή.
Ήταν η νύχτα η πιο πυκνή, τότε που ονειρεύτηκα.
Σ ένα καθρέφτη σπασμένο είδα

Ο θεριστής δεν είχε πρόσωπο
Μονάχα ένα μανδύα που ανέμιζε.
Στο χρώμα του κενού 
Ατενίζοντας από ένα ξέφωτο.
Κτίσμα απόμακρο που είχε γύρω λίμνη.
Κι όπως ο νους μου,αιώνια καταιγίδα 
Ο πύργος που βλέπε, συνέχεια γκρεμιζόταν
Καθώς φτιαγμένος από πλίνθο κ πέτρες, δεν άντεχε τις αστραπές.
Έπειτα κουρασμένος, σηκώνεται.
Κάθε φορά, πιο δύσκολα.
Ώσπου.
Ο ακατανόμαστος τον ευλόγησε με μια κατάρα.
Να αντέχει.
Κι ο πύργος γυάλινος πια, φορά τον κεραυνό για διάδημα.
Τα μαύρα σύννεφα για ρούχα, έχει.
Έπειτα η φιγούρα με κοίταξε επίμονα.
Μάτια κάρβουνα του χάους.
Λες κι ήμουν εγώ ο

Ξύπνησα σ ένα παράθυρο ανοικτό, μ άνεμο στο πρόσωπο 
Η μέρα που χάραξε ξέπλυνε τους εφιάλτες
Μια Ηλιαχτίδα τρύπησε το δώμα του νου, ζεσταίνοντας με.
Σ ένα ντουλάπι σκονισμένο κι ασιδέρωτο βρήκα το νόημα πάλι.
Χέρια μ αγκάλιασαν κι ένωσαν τα κομμάτια 
Ακούγοντας το φως, σωπαζοντας το χτήνος
Πως να γράφω το αίμα μου χαράζοντας πορεία.
Το γνώρισα καλα.
Στο μονοπάτι που πάει μέσα απ το ρήγμα, στο μούχρωμο ορίζοντα.
Με την αγάπη μου, θάλασσα πλατιά λευκή.


Μη φοβάσαι το Θεριστή.